Thu. Oct 21st, 2021


Lyrik London betekent zaken. Ondanks de allitererende naam die van de tong vloeit, heeft deze man een randje en hij is niet geneigd om het te verbergen. Londens dansgedreven Zwarte Boi Majik, deels documentaire, deels autobiografie en geheel verontrustend, staat dit jaar op het Out on Film-festival, dat LGBTQ-filmmakers in en rond Atlanta in de spotlights zet. Het maakt deel uit van het Local Shorts-pakket en is beschikbaar om te streamen tot 10 oktober.

Voor het eerst uitgebracht in oktober 2020, Zwarte Boi Majik onthult de unieke reis van Londen als jonge man die in zijn jeugd aankondigde dat hij danser wilde worden. De film vertelt het verhaal, zoals je je misschien kunt voorstellen, van deze ambitie die niet werd vervuld met het soort steun dat wordt geboden aan meer ‘geprezen’ doelen. Voeg daarbij de onrechtvaardigheden waarmee hij (lees elke jonge zwarte man) geconfronteerd en dagelijks wordt geconfronteerd, het uitgangspunt van de film krijgt een breder perspectief. Wat de compositie betreft, past Majik snel de ervaringen toe van zwarte vrouwen, zwarte jongeren, zwarten die zich identificeren en kruisen met de LGBTQIA+-gemeenschap, beelden van moorden die nationaal nieuws haalden, evenals de opvallend ondergerapporteerde, tragische aanslagen die dat niet deden. Kortom, veel materiaal voor deze 34 minuten durende inspanning.

De film van Londen is een lust voor het oog, voor een groot deel te danken aan zijn vruchtbare verbeeldingskracht die beelden oproept die moeilijk aan een bepaalde tijd of plaats zijn toe te wijzen. Vijf zwarte mannen verschijnen in koningsblauwe tutu’s met bijpassende operahandschoenen, dan in huidskleurige panty’s met hoeden gemaakt van bananenbladeren, dan bruidssluiers en strakke, witte slips terwijl ze in kerkbanken zitten. Het salvo tussen beelden van tedere romantiek met doe-ogen en geweren die op de camera zijn gericht, of alarmerend tegen iemands hoofd worden gehouden, kenmerken de visie van de film. Dit is een hobbelige rit. Er is geen Hollywood-einde, de ervaring laat je hongerig om te weten wat er daarna gebeurt, en in autobiografische zin valt dat nog te bezien.

Zwarte Boi Majik

Filmmaker en choreograaf London stuitte op weerstand toen hij als kind zei dat hij danser wilde worden.

Het lijdt geen twijfel dat Londen veel te zeggen heeft en misschien is de overvloedige, snelle inhoud bedoeld om te suggereren dat de rivier van modder snel stroomt. In één scène flikkerde het krachtige verdriet in de ogen van een jong meisje dat om eenvoudige menselijke vriendelijkheid vroeg, naar binnen en stuiterde er met schokkende snelheid uit. Ik verlangde ernaar om op dat moment te zitten en vele anderen zoals deze. Vaak is er een urgentie om naar de dansgedeelten van de film te gaan en deze neiging doet afbreuk aan de kracht van wat we in de momenten ervoor tegenkomen, of het nu verteld wordt door persoonlijke ervaring of via iPhone-video’s van verwoestende gebeurtenissen.

Zwarte Boi Majik heeft een ritme dat deze kijker op prijs stelde totdat het tempo in een voorspelbaar patroon viel: poëtisch verhaal, documentaire-achtige beelden, persoonlijk commentaar gevolgd door dansen doorspekt met ingewikkelde momenten en af ​​en toe uitbarstingen van slimme montage. Vaak werden provocerende beelden afgestompt wanneer songteksten overbodig de rol van verteller op zich namen. Voor deze kijker waren de samengestelde afbeeldingen en het persoonlijke commentaar veel effectiever. Vervolgens produceren de concentrische cirkels van de film twee totaal verschillende werelden: de ene waar Londen een productieve choreograaf is en de andere waar hij boos is – en terecht. Hoe botsen deze werelden? Hoe navigeert Londen ze tegelijkertijd? Houdt hij ze liever gescheiden?

Er is natuurlijk een onmiskenbaar conflict in de film. Toch, als iemand de aanwezigheid op sociale media in Londen kent, dient die kennis om deze interne strijd op andere manieren te benadrukken. Er is minachting voor de entertainmentindustrie, frustratie over hiërarchische strijd die in het veld bestaat, afkeer van zelfingenomen persoonlijke expressie en evenzeer een ongebreidelde liefde voor dans. De film wordt een visitekaartje voor Londen, een reis naar zelfbehoud en uiteindelijk een fantastisch toevluchtsoord met een hechte gemeenschap van de mensen die hij het meest vertrouwt. Een diepere duik onthult het bewijs van het ontluikende imperium van Londen met deze film als een betekenisvolle pijler. Sinds de release Magie een jaar geleden produceerde Londen een album met de titel Grote jongens huilen niet, bracht verschillende muziekvideo’s uit en beheert Pink Trash, zijn eigen kledinglijn.

Zwarte Boi Majik begint en eindigt met wat men mag aannemen dat Londen is. Een jonge jongen, op een onverharde weg, loopt naar of weg van de camera. Omgeven door een grasveld dat naar het bos leidt, is hij gekleed in een T-shirt en een spijkerbroek met Londens kenmerkende do-rag: degene die tot aan zijn middel loopt en in de wind fladdert terwijl hij rent. In de boekensteunen manifesteren explosies van liefde, twijfel, ergernis en verraad zich in een beknopte vertelling die wordt omarmd door stroom-van-bewustzijn-bekentenissen. De film van Londen is een catalogus van vijf minuten durende uitstapjes naar verschillende, lastige en hartverscheurende wateren die je op je scherm schieten. Elk van deze hoofdstukken is de inhoud van iets veel groters en slaagt er daarom in om de eetlust op te wekken voor de volgende bladzijde.

::

George Staib is danser, choreograaf en professor aan Emory University. In 2019 is hij gepromoveerd tot Professor of Practice en is hij winnaar van twee Winship-prijzen voor docenten aan de universiteit.



By admin