Thu. Oct 21st, 2021



Het is een tijdje geleden sinds mijn laatste bezoek aan Theater 503, dus ik keek ernaar uit om terug te zijn in dit fantastische theater, beroemd om het opvoeden van nieuwe toneelschrijvers. Foxes is het debuut van Dexter Flanders, en als hij zo begint, staat de theaterwereld een feest te wachten. Foxes draait om een ​​zwarte Britse familie die in Noord-Londen woont. Het is een beginnend krachtig stuk, gevuld met onberispelijke uitvoeringen. Het begint wanneer zoon Daniel (Michael Fatogun) ontdekt dat zijn vriendin Meera (July Namir) zwanger is. Als haar moslimfamilie haar eruit gooit, is het Daniels moeder Patricia (Doreene…



Onmisbaar!

Foxes is een krachtig en emotioneel stuk met een stem die het verdient om gehoord te worden.

Gebruikersbeoordeling: Wees de eerste!

Het is alweer een tijdje geleden sinds mijn laatste bezoek aan Theater 503, dus ik merkte dat ik ernaar uitkeek om terug te zijn in dit fantastische theater, beroemd om het opvoeden van nieuwe toneelschrijvers. Vossen is Dexter Vlaanderen‘ debuut, en als hij zo begint, staat de theaterwereld te wachten.

Vossen draait om een ​​zwarte Britse familie die in Noord-Londen woont. Het is een beginnend krachtig stuk, gevuld met onberispelijke uitvoeringen. Het begint wanneer zoon Daniël (Michael Fatogun) ontdekt dat zijn vriendin Meera (juli Namir) is zwanger. Als haar moslimfamilie haar eruit gooit, is het Daniels moeder Patricia (Doreene Blackstock) die haar opneemt.

Al vroeg, Daniel’s zus (Een dozijn Alabi) struikelt over een overstuur Meera, en dit is nog maar het begin van vele intense en ontroerende momenten. Namirs optreden is ongelooflijk, aangezien ze in tranen twijfelt aan zowel haar geloof als de gemeenschap die haar heeft grootgebracht. Het is het geloof van de twee families dat een tot nadenken stemmende achtergrond geeft aan het drama dat zich ontvouwt.

De sensationele optredens gaan door; de finale van Act One laat me op het puntje van mijn stoel zitten. Daniel hangt rond met zijn maat Leon (Anyebe Godwin) wanneer een onschuldig gesprek escaleert in een fysiek gevecht. Het is intens om te zien, en vanaf de eerste rij wil ik opspringen en tegen ze schreeuwen dat ze moeten stoppen. Het is een gevecht dat eindigt in een kus. Zonder al te veel spoilers te geven, worstelen de twee vrienden terwijl ze hun gevoelens voor elkaar onderzoeken. Wat vooral interessant is, is het gesprek over zwart en homo zijn. Leon bekent dat hij om zijn seksualiteit te verbergen, homoclubs buiten Londen bezoekt, clubs die voornamelijk vol zitten met blanke mannen. Hij vraagt ​​zich af hoeveel andere zwarte mannen in hun gemeenschap zich in de schaduw verbergen. Hij geeft ook toe dat hij er nooit aan twijfelde dat hij consequent van mannen houdt. Maar hun vriendschap komt onder druk te staan ​​als Daniel worstelt met zijn eigen seksualiteit.

Een van de meest verontrustende momenten is om Daniel naar zijn moeder te zien komen. Het is moeilijk om met Patricia’s perspectief mee te leven of het te begrijpen, aangezien ze categorisch weigert te accepteren dat haar zoon homo is, en passages uit haar Bijbel citeert die homoseksualiteit lijken te veroordelen, voordat ze hem eruit gooit. Het is erg ongemakkelijk om naar te kijken, vooral als je bedenkt hoe eerder we Patricia Meera in haar huis hadden zien verwelkomen omdat haar leven niet in overeenstemming was met de religieuze overtuigingen van haar eigen familie.

De set, hoewel eenvoudig, wordt met vindingrijkheid gebruikt, met name het gebruik van verlichting en projecties op de achterwand. Deze bepalen de hele scène en brengen ons van een donkere straat in Londen naar het midden van een videogame. Plotselinge black-outs die laten zien dat Daniel in het schemerlicht beweegt, terwijl mensen uit zijn leven recht langs hem heen kijken, bieden ook krachtige markeringen in de plot. Zijn stille geschreeuw naar de mensen in zijn leven is schrijnend om te zien.

Vossen biedt niet echt antwoorden, in feite levert het einde de meest hartverscheurende scène van het hele stuk op. Ik ben er helemaal in opgegaan en mijn busreis naar huis is er een vol met gedachten en vragen die in mijn hoofd rondcirkelen. Precies wat groot theater zou moeten doen.

Geschreven door: Dexter Vlaanderen
Geregisseerd en geproduceerd door: James Hillier

Foxes speelt t/m 23 oktober in Theatre503. Meer informatie en boekingen via onderstaande link.



By admin